Ένας πίνακας κινδύνων είναι ένας πίνακας που ταξινομεί όσα μπορούν να πάνε στραβά με βάση δύο ερωτήματα: πόσο πιθανό είναι και πόσο θα πονέσει; Κάθε κίνδυνος παίρνει μια θέση στο πλέγμα, και η θέση καθορίζει πόση προσοχή και προϋπολογισμό αξίζει αυτή τη στιγμή.
Οι περισσότερες ομάδες χρησιμοποιούν ένα πλέγμα πέντε επί πέντε. Βαθμολογείς την πιθανότητα από 1 (πολύ απίθανο) έως 5 (σχεδόν βέβαιο) και τον αντίκτυπο από 1 (ενοχλητικό) έως 5 (τερματίζει την επιχείρηση), και μετά πολλαπλασιάζεις τα δύο. Ένα σκορ 20 έως 25 χρειάζεται σχέδιο αυτόν τον μήνα. Ένα σκορ 1 έως 4 πάει σε μια λίστα που επανεξετάζεις δύο φορές τον χρόνο.
Ένα παράδειγμα με τρεις κινδύνους. Ο κύριος προμηθευτής χρεοκοπεί: πιθανότητα 2, αντίκτυπος 5, σκορ 10. Ο επικεφαλής προγραμματιστής φεύγει: πιθανότητα 3, αντίκτυπος 4, σκορ 12. Νέος ανταγωνιστής υποτιμολογεί το προϊόν σου: πιθανότητα 4, αντίκτυπος 3, σκορ 12. Δύο κίνδυνοι ισοβαθμούν στο 12, οπότε συγκρίνεις τι θα κόστιζε μια λύση. Η τεκμηρίωση του κώδικά σου και η εκπαίδευση ενός δεύτερου προγραμματιστή παίρνει λίγες εβδομάδες δουλειάς. Το να εμποδίσεις έναν ανταγωνιστή να μπει στην αγορά δεν είναι κάτι που ελέγχεις. Οπότε ενεργείς στον κίνδυνο του προγραμματιστή και απλώς παρακολουθείς τον κίνδυνο της τιμής.
Ένας πίνακας είναι χρήσιμος μόνο με τέσσερις στήλες δίπλα του: τον κίνδυνο, το σκορ, το αντίμετρο και τον υπεύθυνο με μια ημερομηνία. Χωρίς υπεύθυνο είναι ένας διακοσμητικός πίνακας.
Ένα δημιουργημένο επιχειρηματικό πλάνο συνήθως περιέχει έναν πίνακα κινδύνων στην ενότητα κινδύνων, γιατί οι τράπεζες και οι επενδυτές τον περιμένουν. Εκεί οι ιδρυτές κάνουν δύο λάθη. Βαθμολογούν τα πάντα ως υψηλά, κάτι που ισοπεδώνει την κατάταξη και δεν βοηθά κανέναν. Ή αναφέρουν μόνο προφανείς εξωτερικούς κινδύνους, όπως μια ύφεση, και παραλείπουν τους συγκεκριμένους εσωτερικούς που θα μπορούσαν να διορθώσουν, όπως το ότι ένα μόνο άτομο κατέχει τον μοναδικό κωδικό διαχειριστή. Ενημέρωσε τον πίνακα κάθε τρίμηνο.
