Corporate governance is het geheel van regels, rollen en beslissingsbevoegdheden dat bepaalt hoe een bedrijf wordt geleid en gecontroleerd. Het bepaalt wie wat beslist, wie die beslissingen controleert, en hoe eigenaren, bestuurders en managers aan elkaar rapporteren. Ook kleine bedrijven hebben het nodig, in een eenvoudiger vorm.
In de praktijk begint governance met drie vragen. Wie bezit het bedrijf, en in welke verhouding? Wie mag contracten tekenen, en tot welk bedrag? Welke beslissingen hebben goedkeuring nodig voordat ze bindend worden? Schrijf de antwoorden op voordat je ze nodig hebt.
Een voorbeeld. Twee oprichters bezitten elk 50 procent. Ze spreken af dat elke uitgavenbeslissing boven 5.000 beide handtekeningen nodig heeft, en dat alles boven 25.000 een schriftelijk aandeelhoudersbesluit vereist. Ze komen elke eerste maandag van de maand een uur samen en leggen elke beslissing vast in een gedeeld document. Dat document van twee pagina's is hun governance.
De structuur groeit mee met het bedrijf. Je zou een adviesraad van drie mensen kunnen toevoegen die vier keer per jaar samenkomt. Later voeg je mogelijk rapportageverplichtingen, een audit, of een toezichtsorgaan toe, afhankelijk van je rechtsvorm en omvang. Investeerders en kredietverstrekkers vragen tijdens een financieringsronde vaak naar governance, omdat het hen vertelt hoe beslissingen genomen zullen worden nadat hun geld is binnengekomen.
Hier gaan starters de fout in. Ze behandelen governance als papierwerk voor grote ondernemingen en slaan het over. Het is eigenlijk een instrument dat impasses voorkomt. Een verdeling van 50/50 lijkt eerlijk tot de twee eigenaren het oneens zijn over het ontslaan van een werknemer of het accepteren van een bod. Zonder een schriftelijke tiebreakerregel gebeurt er niets en wordt het meningsverschil kostbaar. Spreek de regels af terwijl je het nog over alles eens bent. Welke vereisten verplicht zijn, hangt af van je land en je rechtsvorm.
