Een flat rate is een vaste prijs voor onbeperkt of ruim begrensd gebruik binnen een periode. De klant betaalt hetzelfde bedrag, ongeacht of hij de dienst een keer of vijftig keer gebruikt. Het neemt de angst voor een onverwachte rekening weg, en het geeft jou voorspelbare omzet, zolang zware gebruikers niet meer kosten dan ze betalen.
Sportscholen, mobiele abonnementen en streamingdiensten draaien allemaal op flat rates. De klant koopt de vrijheid om niet te hoeven tellen.
Het risico zit in de gebruiksmix. Neem een sportschool die 30 euro per maand rekent aan 1.000 leden, waarbij elk bezoek 2 euro kost aan schoonmaak, energie en personeel. Als 900 leden 4 keer per maand komen, kosten zij 7.200 euro. Als 100 leden 20 keer per maand komen, kosten zij 4.000 euro. De omzet is 30.000 euro, de variabele kosten zijn 11.200 euro, en 18.800 euro blijft over voor huur, apparatuur en salarissen. Verander nu de mix: als de helft van de leden 20 keer zou trainen, zouden de variabele kosten stijgen naar 24.000 euro en zou er maar 6.000 euro overblijven. De prijs veranderde niet, alleen het gedrag.
Flat rates trekken juist de klanten aan die het meeste kosten, omdat mensen die van plan zijn een dienst intensief te gebruiken er bewust voor kiezen. Dat is normaal, geen mislukking. Je moet prijzen voor de mix waar je op uitkomt, niet voor de mix die je op dag een hebt.
De meeste aanbieders houden een limiet aan en noemen dat fair use: een datalimiet waarna de snelheid daalt, een maximumaantal tickets per maand, één gebruiker per account. Vermeld de limiet in duidelijke taal. Een flat rate die als onbeperkt wordt geadverteerd en dan wordt afgeremd, levert klachten en terugbetalingen op.
Flat rates kosten je ook informatie. Als iedereen hetzelfde betaalt, laat de factuur niet zien wie waarde krijgt, dus meet gebruik apart en let op de klanten met laag gebruik. Zij zeggen als eerste op. In een gegenereerd businessplan verschijnt de flat rate als een omzetoptie naast pay-per-use.
