Pay-per-use rekent voor werkelijk verbruik: per kilowattuur, per API-aanroep, per gigabyte, per uur huur, per afgedrukte pagina. De klant betaalt niets wanneer hij de dienst niet gebruikt. Je omzet beweegt mee met hun activiteit, en meestal doen je kosten dat ook, wat de marges stabiel houdt bij elk volume.
Cloud computing en autodelen zijn de bekende voorbeelden. Je betaalt voor de minuten of gigabytes die je daadwerkelijk gebruikte.
De aantrekkingskracht is margestabiliteit. Stel dat je 0,10 euro rekent per 1.000 API-aanroepen en je infrastructuur 0,04 euro per 1.000 aanroepen kost. Een klant met 2 miljoen aanroepen per maand betaalt 200 euro en kost je 80 euro, dus 120 euro blijft over. Een klant met 200.000 aanroepen betaalt 20 euro en kost 8 euro, dus 12 euro blijft over. In beide gevallen hou je 60 procent over. Bij een vast tarief van 150 euro per maand zou de eerste klant verlies opleveren en de tweede een grote winst.
De zwakte is voorspelbaarheid. Je hebt geen omzetvloer. Als je klanten een rustig kwartaal hebben, heb jij een rustig kwartaal, en de huur blijft gelijk. Veel aanbieders combineren daarom modellen: een kleine basisvergoeding plus verbruik, of een minimale maandelijkse afname waar verbruik tegen wordt afgezet.
Klanten hebben de omgekeerde angst, een factuur die ze niet kunnen voorspellen. Verminder dat met een uitgavenlimiet, een melding bij 80 procent van een afgesproken grens, en een live gebruiksweergave. Eén onverwachte factuur van vier cijfers beëindigt een relatie sneller dan een prijsverhoging.
Meting moet exact en zichtbaar zijn. Als een klant niet kan navolgen hoe de factuur is berekend, zal hij het betwisten. Log elke eenheid, toon het log, en definieer in het contract wat als één eenheid telt: een mislukte API-aanroep, een geannuleerde boeking, een gedeeltelijk uur.
Pay-per-use komt voor in gegenereerde businessplannen als een van de geëvalueerde omzetpatronen, meestal tegenover het vaste tarief. De keuze hangt af van of je kosten meestijgen met verbruik.
